Colleen Josephson, asisten profesor teknik elektro lan komputer ing Universitas California, Santa Cruz, wis nggawe prototipe tag frekuensi radio pasif sing bisa dikubur ing lemah lan mantulkan gelombang radio saka pembaca ing ndhuwur lemah, sing dicekel dening wong, digawa dening drone utawa dipasang ing kendaraan. Sensor kasebut bakal ngandhani petani pira kelembapan ing lemah adhedhasar wektu sing dibutuhake gelombang radio kasebut kanggo nindakake perjalanan.
Tujuane Josephson yaiku kanggo ningkatake panggunaan penginderaan jauh ing keputusan irigasi.
"Motivasi sing amba yaiku kanggo ningkatake presisi irigasi," ujare Josephson. "Puluhan taun panliten nuduhake yen nalika sampeyan nggunakake irigasi sing didhasarake sensor, sampeyan ngirit banyu lan njaga asil sing dhuwur."
Nanging, jaringan sensor saiki larang, mbutuhake panel surya, kabel, lan sambungan internet sing bisa ngentekake ewonan dolar kanggo saben situs probe.
Masalahé yaiku sing maca kudu ngliwati cedhaké tag kasebut. Dhèwèké ngira-ngira timé bisa nggawé tag kasebut bisa digunakake ing jarak 10 meter saka lemah lan jerone mung 1 meter ing lemah.
Josephson lan timé wis nggawé prototipe tag sing sukses, kothak sing saiki ukurané kaya kothak sepatu sing isiné tag frekuensi radio sing didayani déning sawetara baterei AA, lan piranti maca ing ndhuwur lemah.
Didanai dening hibah saka Yayasan Riset Pangan lan Pertanian, dheweke ngrencanakake kanggo niru eksperimen kasebut nganggo prototipe sing luwih cilik lan nggawe puluhan, cukup kanggo uji coba lapangan ing pertanian sing dikelola sacara komersial. Uji coba kasebut bakal ditindakake ing sayuran ijo lan woh beri, amarga iku minangka tanduran utama ing Lembah Salinas cedhak Santa Cruz, ujare.
Salah sawijining tujuane yaiku kanggo nemtokake sepira apik sinyal kasebut bakal ngliwati kanopi godhong-godhongan. Nganti saiki, ing stasiun kasebut, dheweke wis ngubur tag ing jejere garis tetes nganti 2,5 kaki lan entuk bacaan lemah sing akurat.
Para ahli irigasi Northwest memuji ide kasebut — irigasi presisi pancen larang — nanging akeh pitakonane.
Chet Dufault, petani sing nggunakake piranti irigasi otomatis, seneng karo konsep kasebut nanging ora gelem karo tenaga kerja sing dibutuhake kanggo nggawa sensor cedhak karo tag.
"Yen sampeyan kudu ngutus wong utawa sampeyan dhewe ... sampeyan bisa nempelake probe lemah sajrone 10 detik kanthi gampang," ujare.
Troy Peters, profesor teknik sistem biologis ing Universitas Negeri Washington, mempertanyakan kepriye jinis lemah, kapadhetan, tekstur, lan bonggol mengaruhi bacaan lan apa saben lokasi kudu dikalibrasi kanthi individu.
Atusan sensor, sing dipasang lan dirawat dening teknisi perusahaan, komunikasi liwat radio karo siji panrima sing didayani dening panel surya nganti 1.500 kaki, sing banjur nransfer data menyang méga. Daya tahan baterei ora dadi masalah, amarga teknisi kasebut ngunjungi saben sensor paling ora sepisan setaun.
Prototipe Josephson nggambarake 30 taun kepungkur, ujare Ben Smith, spesialis irigasi teknis kanggo Semios. Dheweke kelingan dikubur nganggo kabel sing katon sing bakal dipasangake pekerja menyang pencatat data genggam.
Sensor saiki bisa ngolah data babagan banyu, nutrisi, iklim, hama, lan liya-liyane. Contone, detektor lemah perusahaan njupuk pangukuran saben 10 menit, saengga analis bisa nemokake tren.
Wektu kiriman: 06-Mei-2024